Zespół: Warszawa

Dla niektórych huczące przekleństwo, niebezpieczny sport, ekstrawagancja, a dla mnie – pasja. Od najmłodszych lat ciągnęło mnie do urządzeń dwukołowych. I bynajmniej nie mówię o rowerkach, bo te znudziły mi się bardzo szybko, kiedy przesiadłem się na pierwszą motorynkę!

Mój pierwszy pojazd to była motorynka Pony wyprodukowana przez Romet – ledwo sięgałem nogami do ziemi, ale cóż to była za przyjemność, uruchomić silnik, odkręcić gaz i pojechać. Koledzy na rowerach nie mieli ze mną szans!

No i zaczęło się – zapisałem się do młodzieżowej sekcji motokrosowej w Pałacu Kultury i Nauki, gdzie trenowaliśmy jazdę na motorowerach Simpson Enduro, a potem na składanych przez studentów Politechniki Warszawskiej motocyklach crossowych czeskiej marki CZ125.

Dzisiaj jeżdżę mocnym ściągaczem, który towarzyszy mi na torze i w dalszych … no właśnie - często podróżuję i marzy mi się jeszcze  więcej  W zgranej ekipie fajną wycieczką byłoby legendarne road 66. Wiele z tych marzeń już zrealizowałem - zwiedziłem Europę od Litwy po Portugalię. Zdarzyło mi się też na Kubie wypalić cygaro. W najbliższych planach mam wyprawę motocyklową przez Danię i Skadnynawię. Kolejnym celem wyprawy będzie Maroko i północna Afryka.

Kto nie jeździł nigdy na motocyklu niech uwierzy mi na słowo – to wspaniałe uczucie – wstać rano, ubrać się i pojechać w siną dal, czując pęd powietrza na karku.  Może, dlatego motocykl stanowi dla mnie synonim wolności. Zabawne, bo na ścigaczu, którym obecnie jeżdżę, teoretycznie niewygodnym i nieprzystosowanym do długich tras, zjechałem dziesiątki tysięcy kilometrów, m.in. delektując się tym, co motocykliści lubią najbardziej - wirażami zapierającymi dech w piersiach na magistrali adriatyckiej czy pięknymi i równie krętymi drogami w Jurze krakowsko-częstochowskiej.

Nieformalnie jestem mamą i słowo „rozwój” pojawia się znów jako kluczowe, bowiem obserwacja rozwoju mojego dziecka przynosi mi ogromną radość i daje codzienną inspirację. Oprócz tego jestem po prostu człowiekiem. Ta deklaracja może się wydać nieco dziwna lub zbyt oczywista, ale właśnie ona definiuje mnie w całości. Jestem człowiekiem, co oznacza, że mam słabe i mocne strony. Dzięki metodom, którymi sama pracuję, mogę rozwijać i wzmacniać strony mocne, akceptować i zmieniać ciężar gatunkowy słabych.

Jak byłam dzieckiem, tata opowiadał mi o kosmosie. Przyniósł lunetę i pokazał z bliska Księżyc, przybliżył Venus, czerwone ziemie Marsa. Nauczył mnie rozumieć gwiazdy, ich ruch na niebie. Odszukiwać gwiazdozbiory, odróżniać letnie od zimowych… Wtedy, w tamtym czasie chciałam zostać astronautą, aby przyglądać się odległym, niezbadanym światom. Rozwijając się, odkryłam nagle, że tych pięknych, nowych, niezbadanych światów jest wystarczająco dużo koło mnie, w zasięgu ręki, bowiem każdy człowiek, którego spotkałam, stanowił nowy, niezbadany świat o unikalnym pięknie. Tamtego dnia zrozumiałam, że prawdziwie przyjemne jest towarzyszenie ludziom w ich rozwoju, rozświetlanie miejsc, które dla nich ukryte są we mgle, lub stanowią białe plamy na mapie ich świadomości.